Stiepanide Meiram
Ur. w 1911 roku na Wileńszczyźnie. Przed wybuchem I wojny światowej jej rodzice przyjechali jako dobrowolni osadnicy w okolice Tomska, gdzie pracowali we własnym gospodarstwie. Po śmierci rodziców Meiran Stiepanide wyjechała do Tomska, gdzie wyszła za mąż i rozpoczęła pracę w fabryce zapałek. W 1937 roku aresztowano jej męża, który przepadł bez wieści; podczas represji NKWD rozstrzelani zostali także jej dwaj bracia, dyrektor kołchozu i rejonowy sekretarz partii. W kilka miesięcy po zaginięciu męża Meiran Stiepanide została wezwana na NKWD w celu złożenia wyjaśnień w jego sprawie. Zamiast tego została aresztowana. W domu pozostawiła 2 letniego syna – zaopiekowali się nim sąsiedzi. Bez procesu została zesłana do łagrów na Uralu, gdzie początkowo pracowała przy wyrębie lasu, następnie w obozowym żłobku. Wolność odzyskała na mocy amnestii po śmierci Stalina. W drugiej połowie lat 50. z sukcesem walczyła o rehabilitację swoją i męża. Po wyjściu na wolność ponownie podjęła pracę w fabryce zapałek, gdzie pracowała  do emerytury. Nie udało jej się odzyskać dobrego kontaktu z synem. Obecnie mieszka w Tomsku.