Emilian Bojkiw
Ur. 30 czerwca 1930 r. we Lwowie, w rodzinie ukraińskiej, był najstarszy z czworga rodzeństwa. 25 maja 1950 r. cała rodzina została aresztowana pod zarzutem utrzymywania kontaktów z zagranicą, które miały stanowić zagrożenie dla władzy sowieckiej. Matka została zatrzymana w lwowskim więzieniu, reszta rodziny przewieziona do Bibrki (60 km od Lwowa). Po miesiącu wywieziono ich na Syberię. Ojcu pozwolono zostać we Lwowie, jednak zdecydował się wyjechać z całą rodziną. Na Syberii osiedlono ich w Rybińsku. Emilian Bojkiw próbował dostać się na Politechnikę w Tomsku, jednak nie został przyjęty z powodu przeszłości politycznej rodziny. Wrócił do Lwowa, z tych samych względów nie dostał się na tamtejszą Politechnikę. Po powrocie do rodziców na Syberię rozpoczął studia wieczorowe. W czasie studiów został powołany do wojska. Po odbyciu służby wojskowej wznowił studia, na wydziale chemii, przerwał jednak naukę, by utrzymać rodzinę. Rozpoczął pracę w Naukowo-Doświadczalnym Instytucie Półprzewodników, został wysłany na kursy doszkalające. Wykształcenie wyższe zdobył na studiach zaocznych.