Michał Bartuszewicz
Ur. 12 października 1913 r. w gminie Kapiny koło Aglony (obecnie Łotwa). Jego rodzice pracowali w majątku Michała Reutta w Kapinach. Ojciec po mobilizacji do wojska carskiego w 1914 r. nie wrócił już z frontu. Rodzina przeniosła się do dziadków do miejscowości Rozentów, gdzie Michał Bartoszewicz rozpoczął naukę w szkole rosyjskiej. W 1925 r. Michał Bartoszewicz przeprowadził się do Rygi; tam w 1932 r. ukończył polską szkołę podstawową i zdał do gimnazjum. W tym samym czasie podjął pracę jako robotnik w typografii. Od 1936 do 1940 r. należał do polskiej grupy harcerskiej w obrębie Łotewskiego Skautingu. W 1937 r. zdał maturę i został powołany do służby wojskowej, którą odbywał do 1939 r. W tym samym roku wstąpił do Związku Polaków na Łotwie i został delegatem na Walny Zjazd w Dyneburgu. Podjął pracę urzędnika w Konsulacie RP w Rydze. Po wybuchu wojny został powołany do wojska łotewskiego. Zwolniony w grudniu tego samego roku, rozpoczął pracę jako technik praktykant w zakładzie elektrotechnicznym "Peteris Berzińsz". W 1942 r. wstąpił do AK. W październiku 1943 r. został aresztowany przez gestapo i trafił do centralnego więzienia w Rydze. We wrześniu 1944 r. został przewieziony do obozu w Stutthofie, a od stycznia do marca 1945 r. przebywał w obozie w Rybnie koło Wejherowa. Po wyzwoleniu obozu został zatrzymany przez Smiersz, uwięziony, a następnie zmobilizowany do pułku piechoty II Frontu Białoruskiego Konstantego Rokossowskiego. W kwietniu 1945 r. został ranny podczas forsowania Odry. Po ciężkiej operacji w szpitalu w Warszawie przewieziono go na dalsze leczenie do Niżnego Nowogrodu. Po wyzdrowieniu rozpoczął pracę w kołchozie niedaleko Miednoje, a następnie w Bołogoje. Po amnestii wrócił do Rygi, gdzie w latach 1946 – 1950 studiował na Politechnice. Od 1954 r. pracował przy obsłudze nadajnika telewizyjnego, a od 1976 r. aż do przejścia na emeryturę – w laboratorium. Jako emeryt pracował w zakładzie "Melodia" oraz w Akademii Muzycznej w dziale technicznych środków nauczania. Od lat 70. czynnie angażował się w działalność środowisk polonijnych na Łotwie – od 1978 r. był członkiem klubu "Polonez", od 1988 r. Polskiego Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego, a od 1989 r. Związku Polaków na Łotwie. W 1993 r. został prezesem zarządu ryskiego oddziału ZPŁ. W latach 1996 – 2000 redagował pismo "Polak na Łotwie". Obecnie jest kuratorem do spraw kombatantów i osób represjonowanych. Od 1995 jest honorowym członkiem ZPŁ.