Witold Wróblewski
Ur. 20 marca 1924 r. w Sokołowie Podlaskim. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Nowym Dworze. Naukę w gimnazjum rozpoczął w Szczuczynie. Jego ojciec, wojskowy, został aresztowany przez Sowietów w 1940. Wtedy Witold Wróblewski wstąpił do leśnego oddziału AK, który działał na Nowogródczyźnie. Jako partyzant brał udział w akcjach dywersyjnych przeciwko Niemcom, m.in. w operacji "Burza". Wraz z grupą żołnierzy nie złożył broni przed Sowietami. Ukrywał się w lesie, a po zamelinowaniu broni przeszedł do cywila. Witold Wróblewski był trzykrotnie aresztowany przez NKWD i namawiany do wstąpienia do Armii Czerwonej. Po odmowie został skierowany na front jako żołnierz polski. Był ranny w walkach w okolicy Radzymina, wkraczał z wojskiem do wyzwolonej Warszawy w styczniu 1945 r. Został przerzucony na Wał Pomorski, a następnie walczył na terenie Niemiec. Po wojnie ukończył kurs w podchorążówce w Warszawie, uzyskując stopień podporucznika. Witold Wróblewski nie ujawnił swojej przynależności do AK. Rozpracowało go NKWD, aresztowało i deportowało do ZSRR, na Grodzieńszczyznę. Udało mu się stamtąd uciec i dołączyć do leśnego oddziału dowodzonego przez Antoniego Radziwonika, ps. "Olech". W oddziale spędził cztery lata, biorąc udział w licznych potyczkach i będąc rannym. W 1949 r. został skazany na karę śmierci, którą zamieniono na dwudziestopięcioletnie więzienie. Przebywał m.in. w obozach pracy w Kazachstanie, Irkucku, Omsku i Tomsku. Został wypuszczony na wolność w 1964 r., po piętnastu latach więzienia. Nie mógł wrócić na Wileńszczyznę ani wyjechać do Polski, osiadł więc w Gródku Jagiellońskim, gdzie pracował jako robotnik fizyczny.