Elżbieta Wrzosek
Ur. 7 września 1930 w Mławie, w województwie warszawskim. Pochodziła z rodziny inteligenckiej, o artystycznych tradycjach. Pierwsze lata życia spędziła w Warszawie. We wrześniu 1939 jej rodzina opuściła stolicę, udając się na wschód. Ojciec zginął z rąk sowieckich. Matka Elżbiety Wrzosek osiadła wraz z małymi dziećmi i siostrą w Stołowiczach - tam spędziły wojnę i okupację. W czasie zagłady Żydów z Baranowicz, Słonimia i okolicznych wiosek ich rodzina podjęła się ratowania dwojga dzieci. Kryjówka jednego z nich została odkryta przez Niemców, dziewczynkę zamordowano. Chłopiec przeżył wojnę i wyemigrował do Izraela. Za swą postawę matka Elżbiety Wrzosek, Teresa Dołęga-Wrzosek, otrzymała tytuł Sprawiedliwej wśród Narodów Świata. Po śmierci matki, która zmarła w wyniku obrażeń zadanych przez Gestapo i ponownego śledztwa, prowadzonego przez KGB, na Elżbiecie Wrzosek spoczął obowiązek utrzymania rodziny. Dzięki stypendium udało jej się uzyskać dyplom mińskiej Państwowej Wyższej Szkoły Języków Obcych - ukończyła germanistykę i romanistykę. Przez pewien czas pracowała w Prużanach jako nauczycielka, potem wyszła za mąż i wraz z mężem, inżynierem, zamieszkała w Kujbyszewie. Obecnie Elżbieta Wrzosek jest dyrektorem Społecznej Szkoły Polskiej w Baranowiczach. Bardzo czynnie działa w społeczności lokalnej, propagując kulturę polską.