Julia Gawriłowa
Ur. 4 listopada 1938 we wsi Letowoczne w Kazachstanie (obwód kokczetawski). Jej rodzice byli Polakami, przed wojną mieszkali pod Żytomierzem i posiadali nieduże gospodarstwo rolne. W 1936 roku rodzice wraz z innymi Polakami zostali zesłani do Kazachstanu do wsi Letowoczno (obwód kokczetawski). Rok po urodzeniu Julii Gawriłowej jej ojciec został wcielony do batalionów pracy i wysłany do miejscowości Niżnyj Tagił na Uralu. Rodzina nie mogła utrzymywać z nim kontaktów, po kilkunastu miesiącach otrzymała wiadomość, że ojciec zginął. W 1948 roku część rodziny powróciła na Ukrainę, Julia Gawriłowa i jej matka wyjechały na Ukrainę rok później, jednak ze względu na zły stan zdrowia Julii Gawriłowej za namową lekarzy powróciły do Kazachstanu. Tutaj Julia Gawriłowa skończyła szkołę podstawową, w wieku 15 lat rozpoczęła naukę w szkole zawodowej, uczyła się zawodu tokarza. Po kilku miesiącach rozpoczęła pracę w zakładach remontujących samochody ciężarowe. Była jedyną kobietą pracującą jako tokarz w swoim zakładzie. W 1964 roku razem z matką i synem wróciła na Ukrainę, zamieszkała w Kamieńcu Podolskim. Pracowała dalej w zawodzie tokarza. Skończyła szkołę średnią, a potem wieczorowo wydział mechaniczny na uniwersytecie. Zaangażowała się w działalność kościoła katolickiego w Kamieńcu, działa także aktywnie w środowisku polskim. Pracuje na plebani przy kościele polskim. Pomaga w prowadzonym przez siostry zakonne przedszkolu, śpiewa w przykościelnym chórze, wielokrotnie razem z chórem odwiedzała Polskę.