Narcyz Baszyński
Ur. 1 czerwca 1921 we wsi Jabłonne (Żytomierszczyzna, Ukraińska SRR). Jego rodzice mieli gospodarstwo rolne. W 1932 roku ojciec Narcyza Baszyńskiego został aresztowany i rozstrzelany z powodu odmowy wstąpienia do kołchozu. Narcyz Baszyński, jego matka, babcia i rodzeństwo zostali zesłani do Karelii jako rodzina "wroga narodu". W transporcie zmarła młodsza siostra Narcyza Baszyńskiego, tuż po przyjeździe na miejsce - babcia. Matce i młodszemu bratu udało się po krótkim czasie uciec z zesłania i przedostać na Ukrainę. Narcyz Baszyński podjął próbę ucieczki dopiero po kilku miesiącach. Dostał się nielegalnie na statek i dotarł do Leningradu, stamtąd zaś pociągiem na Ukrainę. Po przyjeździe do Żytomierza mieszkał u ciotki, następnie trafił do domu dziecka. Ukończył szkołę podstawową dla pracujących, potem szkołę średnią. Przed wybuchem wojny sowiecko-niemieckiej rozpoczął naukę w Instytucie Pedagogicznym w Żytomierzu. W czasie okupacji wstąpił do partyzantki, walczył na Żytomierszczyźnie oraz na Wołyniu i Tarnopolszczyźnie, gdzie brał udział w walkach z UPA. Ze względu na rany odniesione podczas walk partyzanckich nie został przyjęty do I Armii Wojska Polskiego. W latach 1944-46 pracował w kołchozie we wsi Martynowka. W 1946 roku wrócił do Instytutu Pedagogicznego, ukończył studia historyczne i prawnicze. Pracował jako nauczyciel, dyrektor szkoły, inspektor oświatowy w różnych wsiach Żytomierszczyzny, a w 1971 roku przeszedł na emeryturę i przeprowadził się do Żytomierza, gdzie mieszka do dziś.