Izabela Moszko
Ur. 21 listopada 1921 we Włodawie. Jej ojciec, Edward Minogo, był rotmistrzem nagrodzonym w czasie I wojny światowej orderem Virtuti Militari. Przybył do Polski wraz z armią gen. Józefa Hallera z Francji. W 1924 roku, po śmierci matki, Izabela Moszko razem z siostrą i ojcem przeniosła się do Czejkinii na Wileńszczyznę, do ciotki, która dzierżawiła tam majątek i odtąd zajęła się wychowywaniem i kształceniem adoptowanych przez siebie córek. Izabela Moszko przyjęła nazwisko ciotki – Znaniewska. Od 1932 roku uczęszczała do Gimnazjum Sióstr Nazaretanek w Wilnie. W 1938 roku ciotka wysłała ją do Warszawy do trzyletniego liceum pedagogicznego. W momencie wybuchu II wojny Izabela Moszko zakończyła pierwszy rok w tej szkole i przeniosła się do ciotki w rejon Nowych Święcian. Okres wojny przeżyła z ciotką i siostrą. W czasie okupacji sowieckiej pracowała na kolei. Niemcy przed wycofaniem się spalili ich dom, a siostra rozchorowała się i w 1946 roku zmarła. W tym samym roku Izabela Moszko wyszła za mąż za pracownika kolei. W 1960 roku rozpoczęła pracę w stołówce w Nowych Święcianach i tam pracowała do przejścia na emeryturę. Mieszka w Nowych Święcianach.