Fot. Alina Szamruchiewicz
Janina Gomozowa
Ur. w 1923 roku w Albertynie koło Słonimia jako drugie spośród pięciorga dzieci Nadziei z domu Buszko i Ignacego Mostków. Jej ojciec pochodził spod Kielc, był dekarzem, a w okolice Słonimia zawędrował w poszukiwaniu pracy. Matka nie pracowała zawodowo, zajmowała się gospodarstwem i wychowaniem dzieci. Przed 1939 rokiem Janina Gomozowa ukończyła siedmioletnią polską szkołę powszechną w Albertynie. Podczas pierwszej okupacji sowieckiej ukończyła kurs pielęgniarski. Wtedy też poznała sowieckiego oficera wojsk inżynierskich, za którego wyszła za mąż w 1941 roku. Tuż po ślubie jako żona oficera wojsk okupacyjnych przez kilka miesięcy przebywała w Śniadowie koło Łomży. Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej jej mąż poszedł na front, a Janina Gomozowa wyjechała do ciotki mieszkającej w Baranowiczach, skąd w 1943 roku została wywieziona na roboty przymusowe do Belgii, a następnie pracowała w fabryce metalowej w Schwäbisch Hall/Westheim w Niemczech. Po wyzwoleniu fabryki przez Amerykanów w maju 1945 wróciła do Baranowicz, gdzie wkrótce spotkała się z mężem. Jeszcze w 1945 roku wyjechali wspólnie do Wołgogradu, gdzie mąż —inżynier budowlany —otrzymał pracę. Podczas okupacji niemieckiej w Albertynie koło Słonimia ojciec i najstarsza siostra Janiny Gomozowej zostali rozstrzelani przez Niemców na Górze Pietralewickiej. Janina Gomozowa przypuszcza, że był to odwet lokalnej społeczności, która wydała jej rodzinę Niemcom za to, że ona wyszła za mąż za sowieckiego oficera. W 1983 roku Janina Gomozowa przeprowadziła się z Wołgogradu do rodzinnego domu w Albertynie, gdzie mieszka do dziś.