Fot. Konrad Pruszyński
Helena Pietrakowa
Ur. 24 marca 1937 w Słonimiu jako córka Ewy z domu Łojek i Ludwika Harkawego. Jej ojciec pracował na kolei, a po wojnie był między innymi jubilerem, fotografem i spawaczem. Matka pochodziła z Żydowic — miasteczka pod Słonimiem. Umarła wkrótce po urodzeniu córki. Dwa lata po śmierci żony Ludwik Harkawy ożenił się po raz drugi, a Helenę Pietrakową wzięła na wychowanie ciocia Zofia. W trakcie wojny sowiecko-niemieckiej Helena Pietrakowa poszła do pierwszej klasy. Po zakończeniu działań wojennych kontynuowała naukę w szkole podstawowej w Słonimiu. Po jej ukończeniu zdała egzaminy do szkoły medycznej w Słonimiu, w której uczyła się trzy lata. Po ukończeniu szkoły skierowano ją do pracy na wsi. Po przepracowaniu dziesięciu miesięcy, ze względu na konieczność opieki nad ciocią Zofią, wróciła do Słonimia. Po powrocie rozpoczęła pracę w lokalnym szpitalu wojskowym, gdzie przepracowała trzydzieści lat, aż do przejścia na emeryturę. Helena Pietrakowa wyszła za mąż za Rosjanina, którego poznała w trakcie dziesięciomiesięcznego pobytu na wsi. W latach 90. zaangażowała się w działalność społeczno-religijną. Pomagała słonimskim siostrom niepokalankom tworzyć lokalny „Caritas” i działała przy budowie miejscowego oddziału Polskiej Macierzy Szkolnej. Mieszka w Słonimiu do dziś.