Jan Romanowski
Ur. 7 października 1925 we wsi Maczany w powiecie brasławskim jako drugie dziecko Aleksandra i Anieli Romanowskich. Jego ojciec był rolnikiem, zajmował się jednak głównie rybołówstwem na pobliskim jeziorze Dryświaty i handlem rybami z okolicznymi kupcami żydowskimi, w czym pomagały mu dzieci, w tym Jan Romanowski. Matka zajmowała się domem i piątką dzieci (Janem, Fabianem, Felicją, Longiną i Haliną). Jan Romanowski przed wybuchem II wojny światowej ukończył cztery klasy polskiej szkoły podstawowej w sąsiedniej wsi Klikalnica. Po 1941 roku przerwał naukę. Zaangażował się w działalność oddziałów Armii Krajowej na Wileńszczyźnie, został też zaprzysiężony. Pełnił głównie rolę kuriera, np. ostrzegając mieszkańców przed planowanymi aresztowaniami. W związku ze swoim udziałem w strukturach AK został 15 stycznia 1945 razem ze szwagrem aresztowany przez NKWD w planowanej łapance „z listy”. Spędził kilka miesięcy w okolicznych aresztach w Jeziorosach, Ucianach i Starych Święcianach. W końcu trafił na wileńskie Łukiszki. W sierpniu 1945 został wywieziony do Workuty, do pracy w kopalni Rudniki 8. Po roku pracy w kopalni został jednak objęty amnestią i jesienią 1946 pozwolono mu wrócić do domu. W 1950 roku, zrażony przymusową kolektywizacją i niemożnością znalezienia zajęcia w rodzinnej wsi, wyjechał do Wilna, gdzie znalazł pracę jako robotnik i maszynista w zakładzie kolejowym. Na kolei pracował aż do emerytury. Mieszka w Wilnie.