Fot. Marcin Sanetra
Stanisław Tuczkowski
Ur. 7 lutego 1930 w miasteczku Dziewieniszki w rejonie solecznickim jako syn Stanisława Tuczkowskiego i Michaliny z domu Boguszko. Jego ojciec zajmował się rolnictwem na własnej, niewielkiej gospodarce. W 1917 roku wraz z braćmi założył w miasteczku komitet rewolucyjny (według relacji świadka zrobił to nie z komunistycznych przekonań, ale dla obrony społeczności lokalnej przed bolszewikami), za co później został aresztowany i przesłuchiwany przez polskie władze. Dokumenty procesowe przydały się później podczas pierwszej i drugiej okupacji sowieckiej – rodzinę omijały represje. Okres przedwojenny i II wojnę Stanisław Tuczkowski spędził w rodzinnym miasteczku. Był zaangażowany w działalność miejscowych oddziałów polskiego państwa podziemnego przeciwko okupantowi niemieckiemu, zajmował się głównie przenoszeniem informacji między członkami lokalnej AK. W 1949 roku wyjechał do Wilna, a w 1952 roku został wcielony do Armii Czerwonej i skoszarowany w mieście Czyta niedaleko Irkucka. Tam udało mu się zmienić przydział z oddziału piechoty na radiotelegrafistę. Podczas pobytu w jednostce utrzymywał nielegalne kontakty z Polakami wywiezionymi w okolice Irkucka, za co spotkały go represje w armii. W 1956 roku Stanisław Tuczkowski wrócił do Wilna i podjął pracę w fabryce tekstyliów, a później w zakładzie obsługi miasta, gdzie pracował do przejścia na emeryturę w 1990 roku. Na emeryturze aktywnie angażował się w działalność grup polskich w Wilnie, przez wiele lat śpiewał jako solista w polskim chórze „Wilia”, za co został mianowany Honorowym Prezesem Kulturalnego Towarzystwa Polskiego. Mieszka w Wilnie.