Edward Klonowski
Ur. 15 września 1927 we wsi Szaterniki w gminie Mickuny (12 km od Wilna), jako syn Stanisława i Józefy. Jego dziadek i ojciec byli cieślami, ojciec słynął w okolicy z gospodarności i pomysłowości, założył spółdzielnię rolniczą, organizował mleczarnię, hodował pszczoły, pracował we własnej kuźni. Do 1939 roku Edward Klonowski ukończył pięć klas szkoły powszechnej w Szaternikach (szkoła miała siedzibę w części dużego domu, którego właścicielem był jego dziadek). Naukę skończył na przełomie lat 1939/1940, wówczas pod okupacją litewską nauczycielem w szkole był Litwin. Po 1939 roku rodzina radziła sobie nieźle, ojciec nadal pracował na polu i w kuźni. Edward Klonowski pomagał ojcu w gospodarstwie, pracował przy rozbudowie pobliskiej kolei i na plantacjach tytoniu. Związał się z oddziałami Armii Krajowej, które miały placówkę w nieodległym folwarku. Po wejściu Sowietów w 1944 roku zaciągnął się do straży ogniowej. Po opuszczeniu straży pracował jako mechanik, ślusarz, mechanik samochodowy, tokarz. Przez 10 lat był zatrudniony w zakładzie remontującym samochody. Następnie pracował w narzędziowni w zakładzie mas plastycznych. Później pracował przez 24 lata w fabryce zabawek, również w narzędziowni. Był autorem różnych wynalazków, z których co najmniej jeden został opatentowany w ZSRR. Ożenił się w 1954 roku. W latach 80. na fali pierestrojki jako jeden z pierwszych ludzi w Wilnie założył własny interes. Prowadził ze zmiennym szczęściem różnorodną działalność wytwórczą i handlową, m. in. bazując na własnych wynalazkach. Mieszka w Wilnie.