Wiktor Bliznia
 Ur. 3 października 1925 w Gliniszkach, parafia Plusy w okolicach Brasławia (obecnie Białoruś). Jego rodzice mieli 25-hektarowe gospodarstwo. Ojciec – Władysław, urodził się również w Gliniszkach, matka – Aldyna (z domu Łuksza) pochodziła z parafii Plusy. Wiktor Bliznia miał siedmioro rodzeństwa. Uczył się w polskiej szkole podstawowej w Łukszy. Skończył tam pięć klas. Jego starszy brat został zmobilizowany w 1939 roku do polskiego wojska i walczył pod Wilnem. Podczas okupacji niemieckiej i sowieckiej Wiktor Bliznia nie chodził do szkoły, uczył się jedynie języka rosyjskiego na kursach. Szkoła została rozebrana, a na jej terenie utworzono kołchoz. Rodzicom zabrano gospodarstwo i wcielono ich do kołchozu. Podczas okupacji niemieckiej Wiktor Bliznia był od 1943 roku w partyzantce sowieckiej, by uniknąć wcielenia do armii niemieckiej, a jego brat służył w Armii Krajowej. Później Wiktor Bliznia został wcielony do 1. Armii Polskiej w ZSRR. Doszedł do Warszawy, Wrocławia i Drezna, gdzie 27 kwietnia 1945 został ranny w nogę i głowę. Sześć miesięcy spędził w szpitalu i przeszedł trzy operacje. Gdy wyzdrowiał, na początku 1946 roku wrócił do rodziców na Brasławszczyznę. W 1947 roku przyjechał do Dyneburga, gdzie podjął pracę na kolei. W 1953 roku ożenił się z Polką. Wiktor Bliznia jest odznaczony orderem Virtuti Militari.