Wanda Ławrynowicz
Ur. 4 grudnia 1924 we wsi Ażyliszki, parafia Urbany (było w niej dziewięć domów) w okolicach Brasławia (obecnie Białoruś). Ojciec – Konstanty Hrapan (syn Karola) i matka – Józefa (córka Adama) mieli 3-hektarowe gospodarstwo. Wanda Ławrynowicz miała czworo rodzeństwa: Walę (ur. 1916), Włodzimierza (ur. 1918), Jadwigę (ur. 1920) i Stanisława (ur. 1923). W wieku sześciu lat straciła matkę, która zmarła na obustronne zapalenie płuc. Jako dziecko Wanda Ławrynowicz pasła krowy, wykonywała proste prace w gospodarstwie, zarabiała też sadząc las. Wanda Ławrynowicz uczyła się w polskiej szkole podstawowej we wsi Boruny. Skończyła cztery klasy (po wojnie krótko chodziła na wieczorowe kursy). Gdy kończyła się okupacja niemiecka, podczas przejścia frontu cała wieś została spalona, w tym również dom rodzinny Wandy Ławrynowicz. Po II wojnie gospodarstwo zostało włączone do kołchozu. Wanda Ławrynowicz pojechała z mężem do Sili na Łotwie, by wziąć ślub kościelny, ponieważ księdza w najbliższej okolicy już nie było. Po ślubie zamieszkała we wsi Boruny. Mąż był chory na gruźlicę i zaraził syna, który zmarł mając dziesięć miesięcy. Córka (ur. 1954) została oddzielona od rodziców dwa miesiące po urodzeniu, wychowywała się u rodziny. Wanda Ławrynowicz pracowała w sklepie. Do Dyneburga przeniosła się, ponieważ tam leczony był jej mąż.