Helena Norejko
Ur. 10 października 1930 w Ponarach w parafii Kozakiszki (okolice Jewie) nad rzeką Wilią w rodzinie Mickiewiczów. Wilia była w tym miejscu granicą między państwem litewskim i polskim. W domu Mickiewiczów na co dzień rozmawiało się po polsku. Matka Heleny Norejko była nauczycielką w polskiej szkole, ojciec zajmował się głównie gospodarstwem. Do domków wybudowanych na terenie rodzinnej ziemi przez kilka miesięcy w roku zjeżdżała litewska śmietanka towarzyska z Kowna. Helena Norejko edukację szkolną rozpoczęła w litewskiej szkole podstawowej w Małej Woli, jako że szkoły polskie od 1926 roku na Litwie były zamknięte. Po ukończeniu trzeciej klasy przeszła do szkoły podstawowej w Duksztach. Naukę kontynuowała w szkole nr 5 w Wilnie. Po wybuchu II wojny Teodor Mickiewicz, brat Heleny Norejko, wstąpił do wojska polskiego, brał m.in. udział w walce o Kołobrzeg, za co został odznaczony medalem Virtuti Militari. Drugi brat –Adam Mickiewicz – wstąpił natomiast do wojska rosyjskiego. 15 marca 1945 na terenie majątku nad Wilią doszło do potyczki zbrojnej między żołnierzami Armii Czerwonej i Armii Krajowej, której konsekwencją było zesłanie gospodarza – ojca Heleny Norejko – na 10 lat do Workuty i wygnanie z domu reszty domowników. Gospodarstwo zostało zarekwirowane. Przez dwa następne lata Helena Norejko z matką mieszkały w czworaku w Ponarach. Helena Norejko pracowała w pobliskim młynie. Odnalazł je tam Liudas Gira – znany litewski poeta, przyjaciel domu. Matce Heleny Norejko zaproponował pracę kucharki w domu swojego syna. Wtedy też obie kobiety przyjechały do Wilna z postanowieniem, by czekać na powrót ojca i męża z Workuty. Nie mogły wyjechać do Polski jak cała rodzina, ponieważ pobyt w Wilnie pozwalał im wysyłać paczki do Workuty. Po zakończeniu edukacji szkolnej Helena Norejko ukończyła jeszcze kursy nauczycielskie, upoważniające do nauki w szkole podstawowej. Pracowała jako nauczycielka klas początkowych w szkole w Naborowszczyźnie, gdzie poznała swojego przyszłego męża, który pełnił tam funkcję inspektora. Studiowała zaocznie w Instytucie Pedagogicznym w Nowej Wilejce, gdzie zrobiła licencjat z geografii i biologii. Następnie na Uniwersytecie Pedagogicznym w Wilnie ukończyła biologię i chemię. Przez krótki czas pracowała w redakcji gazety w Jewie, ale poproszono ją o napisanie wypowiedzenia gdy okazało się, że jest córką skazańca. Ojciec wrócił do Wilna po 10 latach zesłania. Zmarł rok po powrocie. Wyszła za mąż w 1953 roku i podjęła pracę nauczycielki geografii w szkole nr 35 w Wilnie (późniejsza szkoła im. Władysława Syrokomli), gdzie pracowała przez 50 lat. W tym czasie dużo podróżowała do Związku Radzieckiego. Możliwość wyjazdu do krajów Europy Zachodniej otrzymała dopiero po roku 1990. Wtedy też zaczęła pracować jako przewodnik wycieczek po Litwie.