Alfons Pawłowicz
Ur. 1 marca 1932 w Dyneburgu jako syn Juliana i Heleny z domu Lipińskiej. Jego ojciec pracował na kolei. Alfons Pawłowicz miał dwóch starszych braci: Leona (ur. 1911) i Wiktora (ur. 1913) oraz dwie starsze siostry: Walerię (ur. 1919) i Lucynę (ur. 1922). Uczył się w polskiej szkole w Dyneburgu. Pracował na kolei. Jeden z jego braci (również pracownik kolei), który należał do Związku Polaków, zlecił mu roznoszenie ulotek podczas okupacji niemieckiej. Alfons Pawłowicz należał do organizacji dywersyjnej „Wachlarz”, brał udział w akcjach sabotażu. Gdy w 1948 roku zamknięto polską szkołę, Alfons Pawłowicz miał już skończone siedem klas. Nie uczył się w rosyjskiej szkole, ponieważ nie zgodził się na to jego ojciec. Ponownie podjął pracę na kolei. Rodzice zmienili mu metrykę, w obawie przed powołaniem do wojska. W wieku 19 lat Alfons Pawłowicz ożenił się z Polką, koleżanką z klasy. Ślub odbył się w kościele, spowodowało to problemy w pracy. W 1951 roku został na 3 lata wzięty do wojska, służył na północnym Kaukazie i skończył tam szkołę młodszych oficerów. Po powrocie z wojska przez 11 lat zawodowo zajmował się sportem. Miał kontakty z Polskim Związkiem Motorowym, działał przy budowie stadionu „Lokomotywa”. Później pracował ponownie na kolei, aż do przejścia na emeryturę w 1992 roku.