Zenobia Sochacka
Ur. w 1932 roku w polskiej rodzinie w Mościskach. Rodzice pracowali na własnej gospodarce. Miała dwóch braci i siostrę. Rodzeństwo pochodziło z drugiego małżeństwa ojca, który w czasie I wojny światowej był żołnierzem w armii austriackiej. Jego pierwsza żona zmarła w wyniku epidemii. Po wybuchu II wojny światowej Zenobia Sochacka rozpoczęła naukę w polskiej szkole, którą jednak przerwała na trzy lata. W czasie wojny jeden z jej braci brał udział w kampanii wrześniowej, a siostra związana była z miejscowym podziemiem. Po zakończeniu walk Zenobia Sochacka kontynuowała naukę w szkole sowieckiej. Gdy miała trzynaście lat, rejestrowano chętnych do wyjazdu do Polski. Jednak jej ojciec, będąc w podeszłym wieku, nie zdecydował się na wyjazd. Po kolektywizacji podjął pracę na budowie w mieście, matka natomiast pracowała w kołchozie. Po zakończeniu II wojny Zenobia Sochacka pracowała w Mościskach, ale gdy władze sowieckie naciskały na zapisanie się młodzieży do komsomołu, zgodnie z poleceniem ojca nie zrobiła tego i zwolniła się. Pracowała w kołchozie zamiast niezdolnej już do pracy matki. Zenobia Sochacka wyszła za mąż w Mościskach, w których spędziła całe życie. Przepracowała tam dwadzieścia pięć lat jako pielęgniarka w szpitalu.